Celem niniejszego artykułu jest omówienie fenomenu przeniesienia – przeciwprzeniesienia w kontekście psychoterapii grupowej, ze szczególnym uwzględnieniem zmian tego zjawiska w zależności od faz pracy grupy terapeutycznej. W artykule powołano się na teorię rozwoju grup opracowaną przez Yvonne M. Agazarian oraz Richarda Petersa, wywodzącą się z założeń Systems-Centered Therapy (SCT). Odniesiono się również do stadiów pracy grupy opisanych przez Irvina Yaloma. Scharakteryzowano zwięźle istotne aspekty przeniesienia i jego główne rodzaje w procesie psychoterapii grupowej. Uwrażliwiono czytelnika na ambiwalentny charakter przeniesienia, a zatem na odczytywanie tego, co bezpośrednio obecne w komunikacji grupy, ale i tego, co niewypowiedziane, tego, co na wierzchu i tego, co pod spodem. Wykorzystano przykłady kliniczne pochodzące z praktyki autorki dla lepszego zrozumienia omawianych zagadnień. Wskazano potencjalne trudności, jakich mogą doświadczać terapeuci pod wpływem przeciwprzeniesieniowych odczuć na poszczególnych etapach prowadzenia psychoterapii w grupie. Artykuł może okazać się pomocny w diagnozowaniu problemów i potrzeb grupy, jak również dobieraniu sposobu pracy oraz rodzaju zaangażowania psychoterapeuty po uwzględnieniu etapu jej istnienia