W artykule analizuję zjawisko, jakie może pojawić się w czasie trwania psychoterapii indywidualnej, kiedy pacjent mówi o pragnieniu zostania psychoterapeutą. Przyjmuję, że identyfikacja z psychoterapeutą i idealizacja psychoterapii to elementy relacji terapeutycznej, umożliwiające zrozumienie dynamiki pacjenta. Prawdopodobnie będą one częściej dotyczyć pacjentów z nieokreślonym, nieukształtowanym self, o cechach zależnych, a po drugiej stronie – psychoterapeutów o narcystycznych potrzebach, które nie są realizowane w życiu prywatnym, mających silną potrzebę władzy i słabszą potrzebę superwizowania swojej pracy terapeutycznej. Artykuł zawiera analizę czynników występujących po stronie pacjenta, po stronie psychoterapeuty i w łączącej ich relacji terapeutycznej, gdy u pacjenta pojawia się chęć bycia kimś podobnym do swojego psychoterapeuty. Opisuję składniki relacji terapeutycznej, czynniki wpływające na tę relację, występujące w niej zależność i władzę, a także mechanizmy identyfikacji i idealizacji oraz mechanizmy im sprzyjające, zarówno po stronie pacjenta, jak i psychoterapeuty. Na koniec omawiam fazę pracy terapeutycznej polegającą na osiąganiu niezależności psychicznej przez pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem świadomości psychoterapeuty na wpływ, jaki wywiera na pacjenta w trakcie trwania psychoterapii.