Artykuł podejmuje temat doświadczenia traumatycznej utraty związanej zsamobójczą śmiercią bliskiej osoby, jak również pracy z tym doświadczeniem w terapii rodzinnej. Zwraca szczególną uwagę na rolę wstydu, poczucia winy oraz nawracającego pytania „dlaczego?” i na potencjalne zakłócenie więzi rodzinnych po tym traumatycznym wydarzeniu. Tekst ma charakter kazuistyczny i poglądowy. Przeprowadzono analizę fragmentów sesji terapeutycznych z rodzinami po samobójczej śmierci dziecka oraz odniesiono się do literatury z obszaru teorii przywiązania i badań nad wstydem w kontekście utraty i żałoby. Samobójstwo dziecka powoduje u rodziców zachwianie rodzicielskiej kompetencji, zakwestionowanie ich dotychczasowej tożsamości, jak również stwarza ryzyko zranień w obrębie rodzinnych więzi. Często wstyd staje się centralnym doświadczeniem, które utrudnia komunikację i przeżywanie żałoby, co dalej uniemożliwia reparację więzi oraz stopniowe przeformułowywanie swojej tożsamości. Proces terapeutyczny pozwala etapowo przełamywać wstyd, który, kiedy jest skrywany, powoduje osamotnienie, oraz dzielić się emocjami i wspólnie poszukiwać znaczeń wobec tajemnicy straty. Terapia traumatycznej utraty wymaga od terapeuty stworzenia przestrzeni umożliwiającej wypowiadanie myśli i uczuć, które mogą być blokowane z powodu wstydu, tabu czy też chęci wzajemnej ochrony. Proces terapeutyczny jest ukierunkowany na pracę z poczuciem winy, nadanie nowych znaczeń i utrzymywanie więzi.