W artykule podejmujemy próbę rozumienia przeżyć osób doświadczonych samobójczą śmiercią bliskiego – pozostawionych i postawionych wobec utraty, która na ich życiu odtąd będzie znaczyła swój ślad. Rozpoczynamy od refleksji nad tym, jakim imieniem zwracać się do osób dotkniętych taką utratą. Następnie skupiamy się na analizie sposobów opisywania przeżycia osób bliskich zmarłemu – uwzględniając zarówno dominujące w literaturze formy jego konceptualizacji, jak i skalę tego doświadczenia. W ostatniej części tekstu zauważamy, że w literaturze przedmiotu często poszukuje się prawidłowości w przeżyciach pozostawionych bliskich. My jednak dostrzegamy, że owe prawidłowości stanowią zaledwie punkt wyjścia do zrozumienia tego, co niepowtarzalne, jedyne, a przez to samotne i niepodzielne. Niniejszy artykuł jest pierwszą z dwóch części rozważań poświęconych temu zagadnieniu. Jego kontynuację stanowi tekst pt. „Pozostawieni w pozostawionych – między życiem a śmiercią samobójczą bliskiego” opublikowany w tym numerze kwartalnika „Psychoterapia”.