Artykuł jest kontynuacją rozważań podjętych w tekście pt. Pozostawieni - między powszechnym a wyjątkowym doświadczeniem śmierci samobójczej bliskiego. W tej części koncentrujemy się na pogłębionej analizie śladów przeżycia samobójczej śmierci bliskiego, podkreślając różnorodność ich ekspresji i idiomatyczność ich znaczeń. Przywołując okoliczności doświadczenia utraty, takie jak relacja ze zmarłym (relacja pokrewieństwa, partnerstwa, czy znajomości), charakter samobójczej śmierci (m.in. jej tragiczność, brutalność metody odebrania sobie życia), a także to, czy była ona przeczuwana, czy też całkowicie niespodziewana, skupimy się na idiomatyczności śladów odciśniętych w życiu pozostawionych bliskich. Rozpoczęta w pierwszej części artykułu rekonstrukcja stanowisk wobec doświadczenia samobójczej śmierci bliskiego, staje się tu przyczynkiem do ich dekonstrukcji. Za tym, co uchodzi w nich za powszechne i wspólne przeżycie, poszukujemy tego, co w nim idiomatyczne; co jawi się, ale nie objawia w pełni, pozostając utajone, skryte, niepodzielone i być może niemożliwe do podzielenia z nikim innym. W drugiej części artykułu podkreślamy wagę tego, by badanie doświadczenia pozostawionych obejmowało zarówno to, co widoczne, jak i to, co ukryte – czyli idiomatyczność życia, które, mimo swojej pozornej powtarzalności, jest w rzeczywistości pełne unikalnych, bardziej i mniej jawnych przeżyć. Rozpoznanie i uznanie niepowtarzalnego charakteru śladów przeżycia samobójczej śmierci bliskiego jest kluczowe dla tych, którzy chcą udzielać wsparcia dotkniętym taką utratą.