Artykuł dotyczy szpitalnego klauningu terapeutycznego – zyskującej popularność, lecz wciąż niedostatecznie opisanej formy wsparcia emocjonalnego hospitalizowanych dzieci. Doktorzy klauni, często mylnie postrzegani wyłącznie jako animatorzy zabawy, w rzeczywistości odgrywają istotną rolę w procesie leczenia, towarzysząc dzieciom w trudnych momentach i pomagając im radzić sobie z lękiem, bólem oraz niepewnością. Celem artykułu jest ukazanie pracy doktorów klaunów jako świadomej, złożonej interwencji terapeutycznej, wymagającej określonych umiejętności, przygotowania i etycznej refleksji. Opracowanie łączy analizę literatury z praktycznymi doświadczeniami zespołu wolontariuszy działającego w szpitalu dziecięcym. Opisano w nim strukturę spotkań doktorów klaunów z dziećmi, wykorzystywane techniki oraz sposób organizacji pracy zespołu, wskazując na różnice między modelami profesjonalnymi i wolontariackimi w innych krajach. Szczególną uwagę poświęcono terapeutycznym narzędziom klauna, takim jak odwrócenie uwagi, wspieranie ekspresji emocjonalnej i budowanie relacji opartej na zgodzie dziecka. Artykuł podejmuje także refleksję nad statusem tej formy wsparcia – czy klaun to artysta, terapeuta, członek zespołu medycznego, czy wciąż raczej marginalna postać systemu opieki zdrowotnej. Zaprezentowany przegląd oraz analiza praktyki mają na celu zarysowanie ram możliwego modelu interwencji terapeutycznej i lepsze zrozumienie potencjału tej profesji w kontekście szpitalnej opieki pediatrycznej.