Pierwszy poziom konceptualizacji w dialektycznej terapii behawioralnej
 
Więcej
Ukryj
1
Pracownia Psychologii i Psychoterapii Systemowej, Klinika Psychiatrii i Psychoterapii Dzieci i Młodzieży, Katedra Psychiatrii UJ CM
 
2
Ambulatorium Terapii Rodzin, Oddział Kliniczny Psychiatrii Dorosłych, Dzieci i Młodzieży, Szpital Uniwersytecki w Krakowie
 
 
Data nadesłania: 31-10-2022
 
 
Data ostatniej rewizji: 08-05-2023
 
 
Data akceptacji: 10-05-2023
 
 
Data publikacji: 03-08-2023
 
 
Autor do korespondencji
Bartłomiej Taurogiński   

Jagiellonian University Medical College
 
 
Psychoter 2023;204(1):15-25
 
SŁOWA KLUCZOWE
DZIEDZINY
STRESZCZENIE
Umiejętność konceptualizacji problemu pacjenta jest kluczową kompetencją skutecznych psychoterapeutów. Sposoby rozumienia pacjenta i jego problemów różnią się pomiędzy podejściami w psychoterapii i zależą od ram teoretycznych, w obrębie których porusza się terapeuta. Nawet w ramach tak spójnego nurtu terapeutycznego, jakim jest terapia poznawczo-behawioralna (ang. cognitive behavioral therapy — CBT) dostrzegalne są różnice w sposobie budowania rozumienia pacjenta, szczególnie przez terapeutów tzw. III fali. W niniejszym artykule autor przybliża filozofię pracy w dialektycznej terapii behawioralnej stanowiącej właśnie jeden z nurtów terapii poznawczo-behawioralnych. Dokonuje także opisu konceptualizacji na tzw. pierwszym poziomie — tj. rozumienia zgłaszanego problemu pacjenta w kontekście „tu i teraz”. Autor stara się także zarysować podobieństwa i różnice pomiędzy klasycznym modelem poznawczym stosowanym w konceptualizacji CBT (tzw. kajzerką), a modelami stosowanymi w terapii DBT, czyli modelem emocji oraz łańcuchem behawioralnym. Autor wskazuje na obszary, w których konceptualizacja DBT wydaje się wykraczać poza klasyczne ramy konceptualizacji CBT (np. rola impulsów towarzyszących reakcjom emocjonalnym) i w których konceptualizacje te są zbieżne (np. rola zjawisk poznawczych).
eISSN:2391-5862
ISSN:0239-4170
Journals System - logo
Scroll to top