Cel pracy:
Celem pracy było przedstawienie roli superwizji klinicznej w funkcjonowaniu zespołów psychiatrycznych oraz porównanie trzech modeli jej wdrożenia w odmiennych warunkach instytucjonalnych.

Metoda:
Opisano modele superwizji realizowane na oddziale leczenia psychoz dorosłych, oddziale psychiatrii dzieci i młodzieży oraz Centrum Zdrowia Psychicznego. Analizę jakościową uzupełniono pilotażowym badaniem kwestionariuszowym SE-SC8 obejmującym 79 pracowników, w tym 44 osoby korzystające z superwizji.

Wyniki:
We wszystkich trzech modelach superwizja wspierała porządkowanie myślenia klinicznego, regulację obciążeń emocjonalnych i integrację perspektyw zespołu. Osoby superwizowane wysoko oceniały zarówno spełnienie oczekiwań wobec superwizji, jak i jej wpływ na kompetencje kliniczne; stwierdzono przy tym istotne różnice między ośrodkami, z najwyższymi ocenami w Kościerzynie.

Wnioski:
Skuteczna superwizja kliniczna powinna być dostosowana do specyfiki instytucji, zespołu i populacji pacjentów. Jej podstawową funkcją jest tworzenie przestrzeni refleksji, która pomaga zespołowi organizować doświadczenie kliniczne, integrować różne perspektywy i odzyskiwać zdolność do konstruktywnego działania.