Podstawowym zadaniem okresu nastoletniego jest opisany przez Margaret Mahler proces separacji-indywiduacji, w wyniku którego kształtuje się tożsamość. A nie można mówić o tożsamości w oderwaniu od ciała. Istotne znaczenie ma zarówno obraz ciała, Ja cielesne, jak też szeroko rozumiane doświadczanie ruchu. Dostępne klasyfikacje zaburzeń nie uwzględniają sposobu doświadczania ciała przez adolescenta. Naszym zdaniem włączenie ciała do diagnozy poprzedzającej psychoterapię może dostarczyć wielu informacji na temat wewnętrznych przeżyć młodych osób, ich stosunku do siebie oraz wzorców budowania relacji. Inspirując się opracowaną przez Vittoria Lingiardiego i Nancy McWilliams oceną funkcjonowania psychicznego adolescentów (oś M) w ramach klasyfikacji zaburzeń psychicznych PDM-2 („Podręcznik diagnozy psychodynamicznej”), pragniemy zaproponować rozszerzenie osi o zdolność do budowania spójnej tożsamości na poziomie sensorycznym, mentalnym i emocjonalnym w ramach struktur ciała. Przedstawiamy autorską Skalę Doświadczania Ciała. Krótkie przykłady kliniczne z pracy psychoterapeutycznej z adolescentami stanowią ilustrację zaprezentowanej propozycji. Teoretycznymi punktami odniesienia są teoria psychodynamiczna oraz teorie łączące psychikę i ciało.