Celem proponowanego przeglądu narracyjnego jest przybliżenie jednej z dynamik organizujących proces rozwoju tożsamości zawodowej psychoterapeuty. W myśl przyjętej tezy dynamika ta opiera się na przechodzeniu z pozycji „odgrywania” roli psychoterapeuty ku pozycji zindywidualizowanego uwewnętrzniania jej. Dokonano syntezy wyników badań empirycznych oraz wniosków płynących z artykułów teoretycznych dotyczących rozwoju tożsamości psychoterapeuty. Określono kryteria selekcji prac i zaprezentowano zbieżności między refleksjami poszczególnych autorów. Analizie poddano proces odnajdywania osobistego, zindywidualizowanego sposobu realizowania roli zawodowej. Opisano doświadczenia początkowego bycia „jak gdyby” psychoterapeutą (m.in. naśladowanie autorytetów, poczucie niepewności), a także kolejne etapy budowania poczucia bycia psychoterapeutą n a p r a w d ę i w p e ł n i (m.in. nabywanie autonomii, rozwijanie zaufania do siebie, integrowanie roli zawodowej z tożsamością osobistą). Zaproponowany model syntezuje doświadczenia i motywy tożsamościowe obecne na różnych etapach rozwoju zawodowego psychoterapeutów. Pozwala zobaczyć w nich ruch rozwojowy zorientowany na budowanie wewnętrznej kongruencji zawodowo-osobistej. Zaprasza do ponadteoretycznego dialogu między modalnościami terapeutycznymi oraz inspiruje namysł nad obliczami procesu stawania się psychoterapeutą.