Niniejszy artykuł ma na celu pogłębienie wiedzy na temat zastosowania relaksacji, wizualizacji i hipnozy w psychoterapii grupowej. Psychoterapia grupowa jako metoda leczenia zaistniała w medycynie w latach 40. XX wieku i w następnych dekadach przeszła wiele adaptacji w związku ze zmieniającym się charakterem praktyki klinicznej. W ramach psychoterapii grupowej stosuje się bardzo różne podejścia teoretyczne i techniczne: behawioralno-poznawcze, psychoedukacyjne, interpersonalne, Gestalt, psychoanalityczne, dynamiczno-interakcyjne, psychodramę i inne. Bardzo popularne, szeroko stosowane w procesach psychoterapii grupowej i opisywane w literaturze przedmiotu są techniki relaksacyjne, szczególnie trening autogenny Schulza i relaksacja stopniowana Jacobsona. Wizualizacja i hipnoza jako elementy pracy grupy wykorzystuje się rzadziej, choć wynikające z nich korzyści dla indywidualnego członka i grupy jako całości mogą być ogromne. Autorka, po wprowadzeniu w zagadnienie, opracowane na bazie literatury przedmiotu, przedstawiła przykłady pracy technikami relaksacyjnymi, wizualizacyjnymi i hipnotycznymi. Ilustracja kliniczna dotyczy długoterminowej, półotwartej i heterogenicznej grupy psychoterapeutycznej, która spotyka się w warunkach ambulatoryjnych w każdym tygodniu i pracuje 180 minut. Celem grupy jest złagodzenie objawów i zmiana osobowości jej członków. W artykule opisane zostało zastosowanie transu hipnotycznego dla całej grupy oraz prace indywidualne na tle grupy – most afektywny i reintegracja ego. Użycie każdej metody uzasadniono w kontekście procesu grupowego oraz opatrzono komentarzami.